W dniu 4 września 2026 roku, odbyło się uroczyste otwarcie zabytkowego budynku „Willi Pułkownika” po remoncie w którym swoją siedzibę ma Ośrodek Wsparcia Rodziny „Caritas” w Zambrowie.
W otwarciu udział wzięli licznie przybyli goście. Do zebranych zwrócił się Burmistrz Miasta Zambrów Kazimierz Dąbrowski:
– Szanowni Państwo, stoimy przed budynkiem zabytkowym i wyjątkowym, ponieważ ten budynek był budowany na przełomie XIX i XX wieku. Jest to jedyny obiekt drewniany, sakralny z epoki carskiej – nam tylko pozostało cegła i beton naszych budynków pokoszarowych. Historia tego budynku jest również ciekawa, ponieważ był to dom pułkownika, stąd wzięła się nazwa „Willa Pułkownika”, ponieważ tutaj mieszkali i rządzili, podejmowali decyzje kolejni dowódcy 71. Pułku Piechoty. Pierwszym był pan Roman Borzęcki. Historia tego budynku jest też ciekawa, ponieważ po II wojnie światowej w tym budynku w latach 60. była porodówka miejska. Później była filia Miejskiego Przedszkola nr 3. Następnie była Biblioteka Pedagogiczna, a na końcu nawet się trafiło, że był tutaj dom pogrzebowy. Jeśli chodzi o inwestycję trzeba powiedzieć, że po ogłoszeniu programu odbudowy zabytków przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Polski Ład, my zgłosiliśmy swoją ofertę, aplikowaliśmy do tego projektu, otrzymaliśmy pieniądze, ale pierwotnie miało to być inne zadanie. Chodzi o budynek pokoszarowy Wojska Polskiego 44. Pierwszy budynek pokoszarowy po prawej stronie, ponieważ chcieliśmy w jakiś sposób rewitalizować te budynki biorąc za wzór budynek Sądu Rejonowego w Zambrowie. Jednak po otrzymaniu kosztorysu miny nam zrzedły, ponieważ kwota dwukrotnie przekraczała nasze możliwości, dlatego też postanowiliśmy zmienić lokalizację i podjęliśmy decyzję właśnie o remoncie tego budynku. Trzeba powiedzieć, że ogłosiliśmy przetarg, przetarg wygrała firma VIERO Marcin Wieremczuk z Białegostoku i muszę powiedzieć wykonała w terminie i bardzo dobrze, za to serdecznie wykonawcy i jego pracownikom dziękujemy. Nadzór inwestorski był z biura projektowego pana Michała Wojno, a inspektorem nadzoru był pan Stefan Wojno. Termin przekazania placu budowy odbył się 25 lutego br. Całkowita wartość projektu to jest 436 tys zł. Dofinansowanie ze środków Programu Odbudowy Zabytków wyniósł 371 tys. zł.
Burmistrz podziękował także pracownikom Urzędu Miasta Zambrów, którzy byli zaangażowani w realizację projektu.
Głos zabrała także przedstawicielka „Caritas” Diecezji Łomżyńskiej, która w imieniu Dyrektora ks. Andrzeja Mikuckiego podziękowała za realizację inwestycji.
Na zakończenie części oficjalnej głos zabrała Kierownik Ośrodka Wsparcia Rodziny „Caritas” w Zambrowie Barbara Reinke.
– Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim, którzy się przyczynili do tego remontu, bo to był pierwszy od dwudziestu kilku lat remont na zewnątrz i wewnątrz. Mamy piękne gabinety, korytarz, stołówkę, taką czystą, ładną, przyjazne kolory dla wszystkich ludzi, przede wszystkim dla dzieci, które mają różnego rodzaju dysfunkcje. Jest to bardzo ważne. Bardzo dziękuję za przybycie wszystkich panów od remontu, panu Marcinowi, panu Robertowi, panu Wojciechowi. Tutaj wszystkim państwu, którzy się angażowali w remont, czyli tu są panie, które bardzo mocno pracowały, które przychodziły porządki, pomagały robić, bez nich byłoby naprawdę bardzo trudno. Dziękuję moim wolontariuszom dorosłym, czyli panu Andrzejowi, pani Marii, panu Leszkowi, drugiemu panu Leszkowi, panu Andrzejowi, panu Zbyszkowi.Pełnią tutaj ogromnie ważną rolę, gdyż naprawdę codziennie przywożą tak bezinteresownie, czyli są wolontariuszami, przywożą nam żywność. Inni też tutaj uczą dzieci, czyli prowadzą korepetycje. Jest tu pani pedagog Asia, która bardzo często z dziećmi, nawet mamy zrobione książeczki, pomaga wyzbywać się trudnych sytuacji, trudnych jakichś takich uczuć złych. Witam Panią Wandę, panią psycholog, która będzie pracować z dziećmi. No i mamy jeszcze jedną panią psycholog, która będzie pracować wirtualnie z dziećmi. Witam wszystkich państwa, witam księdza Sławomira z mojej parafii.
Pani Barbara Reinke przypomniała, że w OWP „Caritas” prowadzona jest jadłodajnia i jadłodzielnia. Każdy mieszkaniec Zambrowa może przynieść jedzenie, które zbywa mu w domu i zostawić w lodówkach. Przypomniała też o publikacjach dotyczących Willi Pułkownika oraz o patronce ośrodka w Zambrowie błogosławionej Mariannie Biernackiej.
Zabytkowy budynek koszarowy zbudowany na początku XX wieku stanowiący przykład rosyjskiej architektury drewnianej. W kompleksie zespołu koszar artyleryjskich jest jedynym zachowanym obiektem drewnianym. Nosił nazwę „Willi Pułkownika”.
Od 1926 roku służył kolejnym dowódcom 71 Pułku Piechoty, w latach 1926 – 1932 mieszkał tu płk Roman Borzęcki z rodziną. Po 1945 roku budynek zajmowali dowódcy jednostek stacjonujących w Zambrowie, między innymi ppłk Feliks Adamkiewicz, dowódca artylerii 24 Dywizji Piechoty; w 1952 roku aresztowany i skazany w procesie stalinowskim na karę dożywotniego więzienia za udział w tzw. „spisku wojskowym”.
Po wycofaniu wojska z Zambrowa budynek służył najpierw jako izba porodowa, następnie mieściła się w nim filia Przedszkola nr 3, Biblioteka Pedagogiczna i dom pogrzebowy. Obecnie jest siedzibą Ośrodka Wsparcia Rodziny „Caritas”.
Inwestycja obejmowała remont elewacji budynku „CARITAS”. Przedmiotowy budynek powstał na przełomie XIX i XX wieku, parterowy o konstrukcji drewnianej z poddaszem nieużytkowym. Elewacje wykończone szalówką drewnianą z profilowanymi krawędziami, na której zastosowano liczne ażurowe zdobienia snycerskie. Końcówki krokwi i płatwi oraz obramienia okien posiadają ozdobne profilowania. Dach dwuspadowy pokryty jest blachą płaską cynkowaną, ułożoną na rąbek stojący. Przy elewacji szczytowej znajduje się parterowa przybudówka utrzymana w stylistyce budynku, z wejściem zewnętrznym, zadaszona dachem pulpitowym. Elewacja frontowa (szczytowa) posiada ganek stanowiący wejście do budynku. Parterowy ganek z dachem dwuspadowym także posiada ażurowe zdobienia snycerskie, profilowane końce krokwi, przeszklenia z licznymi podziałami.
Wymiana części deskowania na elewacji
– w istniejącej rozbudowie pierwotnego budynku szalówka na ścianie północnej i wschodniej w złym stanie technicznym – liczne porosty i glony zniszczyły strukturę drewna i wypaczyły jej oryginalny przebieg
– po demontażu elementy drewniane należy spalić, zakazuje się ich ponownego użycia gdyż może skutkować to rozprzestrzenieniem zarodników grzybów.
– wymieniana deska w module pozostawianej w układzie poziomym z fazowaniem na zakończeniem nawiązującym do obiektu z XIX w.
– wymiana i uzupełnienie dotyczy również listwowania i maskownic w kolorystyce istniejącej na obiekcie
Malowanie elewacji
– piaskowanie niskociśnieniowe szalówki, maskownic, listewek i słupków za pomocą ścierniwa o gramaturze i konsystencji pudru (pudrowanie). Nie dopuszcza się czyszczenia za pomocą ścierniwa standardowego i ścierniwa o gramaturze piasku , z uwagi na to iż przy docelowym ciśnieniu pracy 2-4 bary może naruszyć warstwę właściwą przekroju. Należy wykonać próbę ciśnieniową w mało widocznym miejscu elewacji dla potwierdzenia właściwych parametrów.
– wykończenie elementów drewnianych (szalówki, listew, maskownic i słupków, podbitki i detalu) farbą krzemianową do drewna.
– zakazuje się stosowania farb polikrzemianowych oraz krzemianowych do elementów ceramicznych lub betonowych. Niewskazane jest również stosowanie farby wodnej do drewna ani lazury na bazie szkła wodnego – istniejące wykwity glonowe, stan powłoki malarskiej oraz lokalizacja złuszczeń wskazują na problem z dyfuzją pary wodnej przez przegrodę i gromadzenie kondensatu w szalówce .
Komin murowany
– projektuje się wyczyszczenie zabrudzeń z betonu na cegłach za pomocą szczotek drucianych powierzchni komina – znacznie obniżają jego estetykę na
– usunięcie spoiny na gł 2 cm, wykonanie nowej spoiny z zaprawy do cegieł w kolorze betonu. Wskazane jest użycie zaprawy gruboziarnistej do murów historycznych aby nawiązać wizualnie do kominów ponad połacią dachową
– po wyschnięciu zaprawy należy przeprowadzić hydrofobizację lica środkiem bez efektu mokrej cegły
Orynnowanie i obróbki
– wymiana zwieńczenia komina na systemową w kolorze połaci dachowej
– istniejąca nasada wykonana jest z rury spustowej z blachy ocynkowanej kolor (kolor połaci przed wymianą) malowanej na wiśniowy
Balustrada pochylni
– Istniejącą balustradę piasku pod ciśnieniem 5-7 barów oczyścić metodą piaskowania ścierniwem standardowym o gramaturze
– następnie oczyścić powierzchnię benzyną ekstrakcyjną lub alkoholem izopropylenowym
– nałożyć natryskowo farbę podkładową – ftalanową po wcześniejszym zabezpieczeniu elewacji i kostki brukowej
– nałożyć natryskowo lub tradycyjnie farbę – emalię do metalu
Wykonanie nowych schodów wejściowych
– projektuje się rozbiórkę istniejących betonowych schodów z powłoką lastryko oraz skucie lastryko z elementów rampy
– zaprojektowano konstrukcję nawierzchni z kostki betonowej brukowej typu „Polbruk” grub. koloru szarego na podsypce cementowo -piaskowej stabilizowanej spoiwem hydraulicznym grub. 15 cm, zagęszczanej w 2 warstwach 6 cm,
– na spoczniku projektuje się przestrzeń manewrową 150X150 cm poza światłem otwierania drzwi
– na spoczniku projektuje się kratę stalową 120×50 cm w bezpośrednim sąsiedztwie drzwi kamienia płukanego w celu ograniczenia strefy efektywnego rozprysku wody opadowej przy drzwiach wejściowych
– całość nawierzchni wewnętrznej obramowana opornikiem betonowym (palisadą) o gr. 6 cm, posadowionym na ławie betonowej z oporem 10×24 cm na podsypce cem-piaskowej grubości 3 cm.
– ściany boczne rampy po demontażu lastryko należy również wykończyć palisadą (konstrukcja rampy bez zmian) w ten sam sposób jak przy stopniach
Opaska wokół budynku
– projektuje się wykonanie opaski wokół budynku z kamienia płukanego fi16-32 mm gr. 5 cm na warstwie z geowłókniny
– całość opaski obramowana opornikiem betonowym 100x20x6 cm, posadowionym na ławie betonowej z oporem 10×24 cm na podsypce cem-piaskowej grubości 3 cm.
Opaska wokół budynku
– Projektuje się wykonanie opaski wokół budynku z kamienia płukanego fi16-32 mm gr. 5 cm na warstwie z geowłókniny
Wymiana stolarki wiatrołapu
– Projektuje się wymianę istniejących drzwi i naświetli między korytarzem a wiatrołapem w głównym wejściu
– istniejący wiatrołap jest nieogrzewany, posiada pojedyncze szklenie na kit szklarski i powoduje duże straty ciepła z budynku. W identyczny sposób wykonana jest stolarka na połączeniu wiatrołapu. Najbardziej wskazana byłaby wymiana stolarki zewnętrznej, jednak jej charakter ogólny i izolacyjność pozostałych przegród sprawia że nie przełożyłoby się to na podniesienie izolacyjności budynku.
– Zachować należy ogólny charakter stolarki oraz podziały.
Wymiana części posadzki
– projektuje się zmianę posadzki w pomieszczeniu biurowym z panela drewnopodobnego na deskę barlinecką o odporności dostosowanej do ruchu pieszego w obuwiu zewnętrznym wraz z listwowaniem drewnianym o wyglądzie i charakterze ogólnym nawiązującym do deski
– projektuje się wymianę posadzki gresowej w kawiarni (znajduje się tam kilka rodzajów płytek). Należy zastosować płytki gresowe o formacie min. 80×80 cm na fudze epoksydowej, dostosowane do poruszania się w obuwiu zewnętrznym o klasie antypoślizgowości min. R9
Wykonanie izolacji poziomej na kominach wewnętrznych
– projektuje się wykonanie izolacji z papy izolacyjnej w pasach na zakład w szczelinach po podcięciu komina. Nie należy stosować papy zawierającej rozpuszczalniki
– podcięcie należy wykonywać w miejscu spoiny miedzy poszczególnymi warstwami cegły na głębokość min. 1 cegły. W odcinkach 1/3 szerokości komina
– następnie szczelinę należy przedmuchać sprężonym powietrzem, oczyścić i zwilżyć
– pasy papy układać z zachowaniem zakładu 10 cm i zakończyć wraz z murem ceglanym, nie przedłużać na tynk . Tynk w miejscu styku naciąć lub obsadzić listwę dylatacyjną pod cokołem
– następnie przestrzeń wypełnić szczelnie zaprawą murarską bez wolnych przestrzeni (poza zakładem) i pozostawić do wyschnięcia
– po wyschnięciu czynność powtórzyć na następnym odcinku.
Remont sufitów i ścian części pomieszczeń
– miejscowe skucie i uzupełnienie spękanych tynków sufitów i ścian z zaprawy cementowo-wapiennej
– umocowanie siatek tynkarskich w miejscach podlegających renowacji
– przetarcie tynków wewnętrznych ścian i sufitów w części pomieszczeń
– trzykrotne malowanie tynków wewnętrznych farbą emulsyjną bez gruntowania
