Dyskusyjny Klub Książki działający przy Miejskiej Bibliotece Publicznej w Zambrowie zaprasza miłośników dobrej literatury na prawdziwą literacką ucztę. Już 24 lutego, w poniedziałek, o godz. 19.00 w Centrum Kultury odbędzie się kolejne spotkanie poświęcone polskiej prozie współczesnej. Bohaterką dyskusji będzie Joanna Bator oraz jej powieść „Piaskowa Góra” z 2009 r., nominowana do nagród NIKE i GDYNIA.
Joanna Bator – kulturoznawczyni i filozofka, która porzuciła karierę naukową dla literatury. Laureatka Nagrody Literackiej NIKE za powieść „Ciemno, prawie noc” (W.A.B. 2012). Felietonistka Gazety Wyborczej. Jest wielbicielką i znawczynią kultury japońskiej, za książkę „Japoński wachlarz” (2004, wyd. poszerzone W.A.B. 2011) otrzymała Nagrodę im. Beaty Pawlak. „Piaskowa Góra” to pierwsza z trzech powieści składających się na trylogię wałbrzyską.
Początek lat 70. poprzedniego wieku. Jadzia Maślak przyjeżdża do Wałbrzycha z wioski pod Skierniewicami i prosto z oblodzonych schodów dworca wpada w ramiona nadgórnika Stefana Chmury, syna przesiedleńców ze Wschodu. Od tej chwili jej życie toczy się na tle wałbrzyskiego krajobrazu. Dziewczyna idzie ze Stefanem do ołtarza ubrana w suknię z poniemieckiej firany. Wprowadza się do bloku na Piaskowej Górze, gdzie zawsze wieje wiatr. W końcu rodzi bliźniaczki: jedną martwą, drugą żywą, Dominikę – niepodobną do nikogo z rodziny.
Historie opowiadane przez Bator zaczynają się i kończą w różnych czasach i miejscach, lecz wszystkie zbiegają się na Babelu, jak miejscowi nazywają największy dom na Piaskowej Górze. Babcie Halina i Zofia, matka Jadzia i córka Dominika, cztery kobiety, a między nimi kolejni mężczyźni. Grzeszne romanse, nieoczywiste pokrewieństwa i pęknięte tożsamości. Historia kilkudziesięciu lat. Powieść Bator imponuje celnością obserwacji i epickim rozmachem. Widok na Polskę z Piaskowej Góry to spojrzenie w samo sedno tego, kim jesteśmy.
Interesują mnie już tylko opowieści. Wymyślam je, wpuszczam w język i czuwam nad tym, jak rosną. Fascynują mnie pokrętne genealogie i rodzinne (nie)podobieństwa. Ludzie jak ziarnka piasku, brzydkie miasta i stacje, na których nie zatrzymują się pośpieszne. Inność, która pojawia się jak Dominika Chmura z Piaskowej Góry i ukazuje to, co ukryte pod pozorem przeciętności i normy”. – Joanna Bator
Cztery kobiety, cztery niezwykłe historie. Matki kontra córki. Przyszłość kontra przeszłość. Wałbrzych od czasów powojennych po początek lat 90. Niepowtarzalny styl i urzekający język, który sprawia, że nie sposób się oderwać od lektury. Serdecznie zapraszamy!
